Akala mo ba, kapag subok na sa Pilipinas, siguradong papatok na rin sa ibang bansa? Ganito rin ang tanong ng marami matapos balikan ni Leo Consul ang maiksing buhay ng It's Showtime Indonesia.

Timing lang ba talaga ang problema?

Kung ikaw ang tatanungin, manonood ka ba ng noontime show na umeere ng alas-3 ng hapon? Ayon kay Leo, dito pa lang ay hirap na silang makipagsabayan sa ratings. Kahit subukan nilang pahabain ang programa, nanatiling tanong: tama ba ang oras para sa ganitong klaseng palabas?

May hinahanap bang wala sa cast?

Hindi maiwasang itanong: may kulang ba? Sa Pilipinas, malakas ang hatak ng Showtime dahil sa personalidad at comedy ng Vice Ganda. Sa Indonesia, ibang usapan—may mga limitasyon at hindi allowed ang openly gay hosts. Kaya limang straight hosts lang ang bumuo sa show. Kung iba ang humor at banter, pareho pa rin ba ang epekto?

Audience expectation ba ang bumitaw?

Aminado si Leo na tila may inaasahan ang viewers—isang energy na pamilyar sa Pinoy version. Pero kung iba ang kultura, iba rin ang panlasa, dapat bang mag-adjust ang format o ang audience ang mag-adjust?

Kung gano’n, bakit gumana ang Eat Bulaga!?

Mas lalong nakakakiliti ang tanong kapag naalala na naging mas matagumpay ang Eat Bulaga! Indonesia, kung saan naging host din si Leo. Ibig bang sabihin, mas swak lang talaga ang format nito sa Indonesian viewers? O mas flexible lang ito sa pagbabago?

Isang eksperimento na hindi nagtagal—failure ba o learning experience?

Para kay Leo, hindi lahat ng hindi tumatagal ay kabiguan. Minsan, eksperimento lang ito na maraming natututunan. Kung bibigyan ng panibagong pagkakataon, dapat bang subukan ulit o hayaan na lang manatili kung saan ito tunay na gumagana?

Ikaw, anong take mo?

Timing ba ang tunay na kalaban? Kultura? Expectations? O may isang elementong hindi kayang kopyahin kahit saan?

Sa dulo, malinaw ang isang bagay: hindi pala sapat na dalhin ang pangalan ng isang sikat na show—kailangan ding dalhin ang tamang timpla.