Ang mataas na antas ng kawalan ng trabaho sa Pilipinas ay matagal nang isa sa mga pangunahing sanhi ng kahirapan. Madaling sabihin na ito ang numero unong sanhi, ngunit ang paggawa nito ay labis na pinapasimple ang isang napakakumplikadong problema. Gayunpaman, walang duda na ang kawalan ng trabaho ay isang malaking salik sa pagpapatuloy ng kahirapan sa Pilipinas.

Kapag walang trabaho ang mga tao, nawawalan sila ng pangunahing pinagkukunan ng kita. Kung walang kita, hindi kayang bilhin ng mga pamilya ang mga pangunahing pangangailangan—pagkain, tirahan, edukasyon, at pangangalagang medikal. Nagiging siklo ito ng kahirapan na mahirap takasan, lalo na para sa mga nasa rural o marginalized na komunidad kung saan mas kaunti ang mga oportunidad. Batay sa mga kamakailang istatistika, malaking bilang ng mga manggagawang Pilipino ang underemployed o nakulong sa impormal na trabaho na may mababang sahod at walang seguridad sa trabaho.

Ngunit hindi kawalan ng trabaho ang tanging sanhi. Ang mga isyung istruktural tulad ng korapsyon, mahinang kalidad ng edukasyon, mababang kalidad ng imprastraktura, at kawalan ng inklusibong mga patakarang pang-ekonomiya ay humahantong din sa kahirapan. Maaaring nagtatrabaho ang isang indibidwal, ngunit kung ginagawa niya ito para sa sahod na mas mababa sa minimum wage, o sahod na walang social protection, nananatili pa rin ang kahirapan. Sa ganoong dahilan, ang underemployment at mababang sahod ay kasinghalaga ng purong kawalan ng trabaho.

Bukod pa rito, ang pagkakaiba sa edukasyon at ang mga pangangailangan ng job market ay nagpapalala sa problema. Karamihan sa mga nagtapos ay nananatiling walang trabaho o nagtatrabaho sa mga lugar na hindi kaugnay dahil ang kanilang mga kasanayan ay hindi naaayon sa mga pangangailangan ng negosyo. Ito ay nagpapahiwatig ng pangangailangan para sa mas maraming koordinasyon sa pagitan ng gobyerno, sistema ng edukasyon, at mga korporasyon.

Sa buod, bagaman ang kawalan ng trabaho ay isang pangunahing ugat ng kahirapan sa Pilipinas, malayo ito sa tanging sanhi. Para tunay na malutas ng bansa ang kahirapan, dapat itong lumikha ng mas maraming magagandang trabaho, paunlarin ang mga kasanayan, at baguhin ang mga istruktural na ineficiency. Sa pamamagitan ng pagtugon sa isyu mula sa iba't ibang anggulo, maaari tayong makabuo ng isang mas mabuting lipunan.