Usap-usapan ngayon sa social media ang viral na video ni Master Sanker kung saan siya’y nagbigay diumano ng ₱100,000 sa ilang Pilipino. Sa unang tingin, mukhang isang magandang gawa ng kabutihan—pero ayon sa mga netizens at testimonya na kumakalat online, nawala raw ang pera pagkatapos patayin ang kamera, at ang mga kalahok ay binigyan lamang ng ₱200 bilang “pasasalamat” sa kanilang paglabas sa video.

Totoo bang tumutulong si Master Sanker, o ginamit lang niya ang mga Pilipino bilang props para sa views at monetization? Maraming netizens ang nagalit at tinawag ang ginawa niya bilang panlilinlang, sobrang exploitative, at disrespectful.

Ayon sa ilan, ang ganitong klaseng content ay hindi lang nakakasakit sa dignidad ng mga tao, kundi nakakasira rin sa tiwala ng publiko sa tunay na kabutihan. Bakit nga ba ang fake philanthropy ay mas masama pa kaysa sa hindi pagtulong? Paano kung maraming naniniwala na tumutulong siya, pero sa huli ay pekeng kabutihan lang pala ang naipakita?

Gaano karami sa mga viral charity videos ang peke lang?

Dapat bang may parusa ang mga creator na nanlilinlang para sa content?

Paano natin maiiwasan na gamitin ang kahirapan at kabutihan ng tao para lang sa views at monetization?

Hanggang saan na ba dapat ang linya sa pagitan ng content at exploitation?

Sa gitna ng kontrobersiya, patuloy ang panawagan ng netizens para sa transparency, accountability, at public explanation mula kay Master Sanker. Marami rin ang nagsasabing dapat suriin ng mga platforms ang mga creators na ginagamit ang kabutihan at kabigatan ng buhay ng ibang tao para sa kanilang sariling kapakinabangan.

Kung pekeng tulong ang ipapakita, masisira ba nito ang tiwala sa lahat ng tunay na gustong tumulong?