Ang International Criminal Court (ICC), na itinatag ng Rome Statute noong 2002, ay nagsisilbing isang permanenteng institusyon upang usigin ang mga indibidwal para sa mga pinakamabigat na krimen: genocide, crimes against humanity, war crimes, at ang krimen ng agresyon. Nakatayo sa The Hague, Netherlands, ang ICC ay gumagana bilang isang huling pag-asa ng hukuman, na nakikialam kapag ang mga pambansang hurisdiksyon ay hindi kayang o ayaw mag-usig ng mga ganitong krimen.

Ang hurisdiksyon ng ICC ay maaaring ma-activate sa pamamagitan ng tatlong pangunahing paraan:

• Pagsangguni ng Estado: Ang isang estado ng miyembro ay maaaring magsangguni ng mga sitwasyon kung saan tila may mga krimen na naganap sa kanyang teritoryo o ng kanyang mga mamamayan.
• Pagsisimula ng Prosekusyon: Maaaring simulan ng Prosekutor ang mga imbestigasyon proprio motu (sa kanilang sariling inisyatiba) batay sa impormasyon tungkol sa mga krimen sa ilalim ng hurisdiksyon ng ICC, na napapailalim sa pahintulot ng Pre-Trial Chamber.
• Pagsangguni ng United Nations Security Council: Maaaring i-refer ng Security Council ang mga sitwasyon sa ICC, kahit na ang mga hindi miyembrong estado, sa ilalim ng mandato nito sa Kabanata VII upang mapanatili ang pandaigdigang kapayapaan at seguridad.

Kapag ang isang sitwasyon ay nairefer o naaprubahan, ang Tanggapan ng Piskal ay nagsasagawa ng paunang pagsusuri upang matukoy kung may makatwirang batayan upang magpatuloy. Kasama rito ang pagsusuri ng hurisdiksyon, pagtanggap, at mga interes ng katarungan. Kung natutugunan ang mga pamantayang ito, isang pormal na imbestigasyon ang inilulunsad, nangangalap ng ebidensya at tinutukoy ang mga suspek.

Pagkatapos ng isang imbestigasyon, maaaring humiling ang Prokurador ng pag-iisyu ng mga warrant ng pag-aresto o mga summons upang humarap sa Pre-Trial Chamber. Ang silid na ito ay sumusuri kung may sapat na ebidensya upang magtatag ng makatwirang dahilan upang maniwala na ang mga indibidwal ay gumawa ng mga sinasabing krimen. Sa paglabas ng mga ito, obligadong makipagtulungan ang mga miyembrong estado sa pagpapatupad ng mga warrant o summons na ito.

Ang Korte ng Pagsubok ay nagsasagawa ng mga pagdinig upang matukoy ang pagkakasala o kawalan ng sala ng akusado. Ang mga paglilitis ay karaniwang pampubliko at tinitiyak ang mga garantiya ng makatarungang paglilitis, kabilang ang presumpsyon ng kawalang-sala, ang karapatan sa legal na representasyon, at ang karapatan na suriin ang mga saksi. Ang prosekusyon ay nagtatanghal ng kanilang kaso, kasunod ang depensa. Maaaring makilahok din ang mga biktima, na ipapahayag ang kanilang mga pananaw at alalahanin. Kinakailangan ang desisyon ng nakararaming hukom para sa isang hatol, na dapat ay lampas sa makatwirang pagdududa.

Kung mapapatunayan, ang Hukuman ay nagtatakda ng mga parusa na maaaring kabilang ang pagkakakulong at multa. Wala ang ICC ng parusang kamatayan. Bukod dito, maaaring mag-utos ang Hukuman ng reparasyon para sa mga biktima, kabilang ang pagbabalik, kompensasyon, at rehabilitasyon. Isang Pondo ng Tiwala para sa mga Biktima ang itinatag upang suportahan at ipatupad ang mga reparasyon na ito.

Parehong may karapatan ang depensa at ang prosekusyon na mag-apela ng mga desisyon sa iba't ibang dahilan, kabilang ang mga pagkakamaling prosedural o bagong ebidensya. Ang Apela ng Kamarang ay nire-review ang mga apela na ito at maaaring pagtibayin, baligtarin, o baguhin ang mga desisyon at parusa.

Ang ICC ay umaasa sa kooperasyon ng mga estado para sa pagpapatupad, dahil wala itong sariling pwersa ng pulisya. Ang mga Estado na Kasapi ay obligadong tumulong sa pag-aresto sa mga indibidwal, pagbibigay ng ebidensya, at pagpapatupad ng mga parusa. Gayunpaman, nagkakaroon ng mga hamon kapag tumatanggi ang mga estado na makipagtulungan, lalo na kung hindi sila kasapi ng Rome Statute. Halimbawa, naharap ng ICC ang mga hamon sa pagpapatupad ng mga warrant of arrest laban sa mga indibidwal mula sa mga hindi kasaping estado, na nagpapakita ng pag-asa ng Hukuman sa pandaigdigang kooperasyon.

Mga kredito sa larawan at pinagmulan: ICC