Ang International Criminal Court (ICC), na itinatag sa ilalim ng Rome Statute noong 2002, ay nagsisilbing isang permanenteng institusyon upang litisin ang mga indibidwal para sa mga pinakamabigat na krimen, kabilang ang genocide, mga krimen sa digmaan, mga krimen laban sa sangkatauhan, at ang krimen ng agresyon. Gumagana mula sa The Hague, Netherlands, ang ICC ay nagsisilbing huling pag-asa ng hukuman, na nakikialam kapag ang mga pambansang hurisdiksyon ay hindi kayang o ayaw mag-usig ng mga ganitong krimen.

Ang proseso ng hudikatura ng ICC ay nagsisimula kapag ang mga sitwasyon ay ipinapasa dito ng mga miyembrong estado, ng United Nations Security Council, o sa pamamagitan ng sariling inisyatiba ng Prosekutor. Sa pagtukoy na may makatwirang batayan upang magpatuloy, nagsasagawa ang Prosekutor ng isang imbestigasyon. Kung sapat na ebidensya ang matutuklasan, maaaring humiling ang Prosekutor sa Pre-Trial Chamber na maglabas ng warrant of arrest laban sa mga indibidwal na inaakusahan ng pagiging responsable sa mga seryosong krimen. Ang mekanismong ito ay tinitiyak na ang mga inaakusahan ay dinala sa Hukuman upang sagutin ang kanilang mga aksyon.

Walang sariling mekanismo ng pagpapatupad ang ICC, tulad ng isang pwersang pulisya, at kaya umaasa ito sa kooperasyon ng mga estado nitong miyembro upang ipatupad ang mga warrant ng pag-aresto. Ang mga Estado na Partido sa Rome Statute ay obligadong arestuhin at ipagkaloob ang mga indibidwal na pinangalanan sa mga warrant ng ICC. Gayunpaman, ang bisa ng sistemang ito ay nakasalalay sa political will at kakayahan ng mga estado na tuparin ang kanilang mga obligasyon. Sa ilang pagkakataon, ang mga alyansang pampulitika, alitan, o kawalang-tatag ay maaaring hadlangan ang pagpapatupad ng mga warrant, na nagreresulta sa mga pagkaantala o pagkabigo sa pag-aresto sa mga suspek.

Ang pagpapatupad ng mga warrant of arrest ng ICC ay puno ng mga hamon. Ang mga konsiderasyong pampulitika, kakulangan ng kooperasyon mula sa mga estado, at mga alalahanin sa seguridad ay maaaring hadlangan ang pag-aresto at paglilipat ng mga suspek. Halimbawa, ang ilang mga bansa ay maaaring tumangging arestuhin ang mga indibidwal dahil sa mga alyansang pampulitika o takot na magdulot ng kawalang-stabilidad sa kanilang mga rehiyon. Bukod dito, maaaring makaiwas sa pagkakahuli ang mga suspek sa pamamagitan ng paninirahan sa mga bansang hindi kasapi o mga lugar na lampas sa epektibong kontrol ng gobyerno.

Sa kabila ng mga hadlang na ito, patuloy na gampanan ng ICC ang mahalagang papel nito sa pandaigdigang sistema ng katarungan. Ang pag-aresto at paglilitis sa mga indibidwal tulad nina Germain Katanga at Rodrigo Duterte ay nagpapakita ng pangako ng Hukuman na panagutin ang mga salarin, na sa gayon ay pinatitibay ang mga prinsipyo ng pandaigdigang batas at nag-aalok ng isang antas ng katarungan sa mga biktima ng mga karumal-dumal na krimen.

Mga kredito sa larawan kay Opinio Juris